En outubro de 2025, na cidade de Málaga, reunímonos 13 Sindicatos de Inquilinas para fundar a Confederación de Sindicatos de Inquilinas.

O problema da vivenda é xeral. Cada territorio ten unhas formas concretas, pero a dinámica é a mesma en todas partes. Ademais, os rendistas están organizados en patronais estatais e os seus movementos de investimento non coñecen fronteiras municipais.

Así pois, coa Confederación pretendemos compartir recursos e campañas para levar a loita pola vivenda a todos os recunchos do Estado.

No Congreso de Málaga aprobamos unha Declaración de Principios e un Programa de Mobilización tras un debate colectivo sobre o modelo de sindicalismo que queremos promover para cambiar o mundo desde a base.

Podes ler a declaración aquí.

Menos dun ano despois, a Confederación de Sindicatos de Inquilinas xa está formada por 20 sindicatos territoriais que suman centos de militantes e máis de dez mil afiliadas.

Entre finais de marzo e finais de abril estivo en vigor unha prórroga de dous anos dos contratos de alugueiro.

A prensa oficial informou de que “a á máis progresista do goberno” se mantivo firme e impuxo a extensión do aluguer. Aínda que isto non é totalmente falso, tamén é certo que a extensión do aluguer é unha medida que os sindicatos de inquilinos levan defendendo desde a pandemia da Covid e tamén durante a redacción da Lei de Vivenda. A prórroga do aluguer non existiría sen a desobediencia civil de miles de inquilinos durante unha década a través da campaña Nos Quedamos e a nosa loita polos contratos de aluguer indefinidos.

As prórrogas son medidas provisorias, iso está claro, pero tamén son unha oportunidade para ampliar a campaña Nos Quedamos e organizar unha resposta colectiva aos rentistas, que están sentados de brazos cruzados esperando a que remate o contrato para poder facernos a vida imposible.

Así pois, os Sindicatos de Inquilinas non pestanexamos. Unha vez o Consello de Ministros aprobou a prórroga, xunto con outros colectivos, encargámonos de que se aplicase. A través de ducias de asembleas presenciais por todo o territorio e da nosa web de prórrogas demos cobertura a, polo menos, 15.000 inquilinas.

O maior acto de desobediencia e organización sindical que podemos levar a cabo as inquilinas por nós mesmas é deixar de pagar de maneira coordinada. Iso é unha folga de alugueiros. As inquilinas dun mesmo propietario organízanse, pactan unhas reivindicacións e preparan unha folga para dobregar á empresa.

Este ano 2026 gañouse a primeira folga de alugueiros total. En Cataluña, 116 familias retiveron máis de 600.000 euros en alugueiros e obrigaron a La Caixa (o segundo maior propietario do Estado) a traspasar á Generalitat 2.000 vivendas de protección oficial que pretendía privatizar.

Pouco despois, os xulgados déronlles a razón ás inquilinas en folga parcial contra Nestar (o terceiro maior propietario do Estado) e obrigaron á empresa a devolver os seguros de impagamento. A folga contra Nestar foi a primeira que se convocou tras as mobilizacións do outono de 2024.

Así se chegou a abril de 2026, momento no que arrancou a terceira campaña de folga de alugueiros. Desta vez contra a empresa de intermediación Alquiler Seguro. Polo de agora xa chamamos a máis de 2.000 portas para dar a coñecer a iniciativa e sumar as inquilinas a esta acción. Imos recuperar os cartos estafados pola empresa e reducir á metade o custo de acceder a unha vivenda de alugueiro.

A especulación converteu a vivenda nun auténtico inferno.
Déixas máis da metade do soldo pagando o alugueiro. Buscas piso e só atopas zulos por mil euros. E, aínda que teñas unha vivenda, párteseche o corazón ao ver ás túas fillas sen posibilidade de emanciparse.
Expúlsannos das nosas casas porque poden. Porque é legal enriquecerse cun dereito básico.

Así, as vivendas concéntranse en poucas mans e a desigualdade dispárase. Mentres tanto, a extrema dereita culpa ás persoas migrantes do problema.
Pero nós témolo claro: rendistas culpables, gobernos responsables.
A vivenda cústanos a vida.
É un problema de toda a sociedade, non só das inquilinas.
Sobe a vivenda, sobe a cesta da compra, sobe a gasolina. E os salarios e as pensións afástanse cada vez máis dos prezos.
Somos cada vez máis pobres mentres unha minoría se enriquece á nosa costa.

Non podemos normalizar esta situación nin tolerar seguir así. A escravitude, a submisión das mulleres e o traballo infantil tamén foron legais, pero, cando nos organizamos, podemos cambiar as regras do xogo.

Baixo este chamamento, 35 cidades de todo o Estado mobilizáronse esta primavera. Decenas de miles de persoas volvemos encher as rúas en defensa da loita pola vivenda.

A fin de semana do 12, 13 e 14 de xuño, os Sindicatos de Inquilinas volvemos encontrarnos. Desta vez a cidade anfitrioa foi Valencia.

Nos Encontros anuais, a Confederación de Sindicatos de Inquilinas xuntámonos para formarnos e debater as próximas campañas que levaremos a cabo.

Este ano formámonos en folgas de alugueiros e na represión contra os movementos sociais. Tamén debatemos sobre un sindicalismo interseccional, sobre como impulsar a loita inquilina a nivel internacional e como recuperar a vivenda baleira.

Por último, dedicamos un espazo de tres horas a comezar a pensar a Folla de Ruta para o vindeiro curso. O debate centrouse nas posibilidades de organizar unha Folga Xeral contra os responsables do problema da vivenda que padecemos e, en xeral, contra o encarecemento da vida que nos afoga.

Como recolle a crónica que escribiron dúas compañeiras:

“Para nós era a primeira vez. Chegamos a Valencia sen saber moi ben que agardar dun encontro así, e o que atopamos foi unha sala chea de xente con moita enerxía e as mesmas ganas de materializala nunha folla de ruta para pararlle os pés ao rentismo salvaxe que ataca todas as nosas comunidades. Non fixo falta moito máis para entender que aquilo non era só unha reunión. Era a proba de que a Confederación non é unha suma de casos illados ao longo do territorio, senón todo un movemento de poder inquilino.”

Se queres ler unha crónica completa do encontro podes facelo aquí.

En xuño iniciamos a campaña para desbloquear a nosa proposta de reforma da LAU para combater a fraude dos contratos de alugueiro de tempada e de habitacións.

Pouco despois, a principios de xullo, o goberno anunciou un novo Real Decreto de vivenda, ante o cal nós respondemos coa presentación dun decreto inquilino.

Finalmente, a aprobación do Real Decreto aprazouse ao mes de setembro. Polo de agora conseguimos que na proposta se inclúa a nosa reforma da LAU, así como que se recuperen as prórrogas e se recuperen medidas para paralizar os desafiuzamentos. Eses son os aspectos positivos do Real Decreto e as razóns polas cales vale a pena batallalo.

Pero aínda queda bastante partida por xogar:

* Opoñémonos a aproveitar a grave crise de vivenda para reformar a Lei do Solo e abrir as portas aos infractores urbanísticos para un novo pelotazo inmobiliario. Non aos agasallos a rendistas e especuladores.

* As prórrogas de alugueiro deben cubrir os contratos en tácita recondución. A tácita recondución é a situación na que nos atopamos cando se extingue o contrato de alugueiro e a súa prórroga legal e o propietario non extingue o alugueiro. Neste caso, o contrato renóvase mes a mes e os nosos dereitos quedan regulados polo Código Civil do século XIX. É unha situación de máxima precariedade.

* As medidas para a paralización de desafiuzamentos de persoas vulnerables deben ser efectivas. Neste sentido, aínda queda marxe para mellorar a proposta.

* O prezo dos alugueiros en vigor debe conxelarse evitando a subida constante do prezo debida á inflación. Cidades como Nova York fixérono e aquí é completamente posible facelo tamén.

Non fallaremos en setembro.